Aslında bilgisayar mühendisi olmak istiyordum. Fakat lise 3. sınıfta bir arkadaşımın ısrarı ile meslek gezegeni isimli bir fuarı ziyaret ettim. Bu fuarda bir çok şirketten önemli mevkilere gelmiş insanlar mesleklerini öğrencilere anlatmaya çalışıyorlardı. Bir endüstri mühendisi bir bilgisayar mühendisi ve bir inşaat mühendisi yanyana masalarada oturmuş sohbet ediyorlardı ben de aralarına grip sohbetlerine katıldım. Endüstri mühendisi her şeyi biraz bilen ama aslında hiç birşey bilmeyen fakat her konuda konuşabilen mühendis olarak tanımladı kendini. Bilgisayar mühendisi her şeyi yapabilen ama yaptığı şeylerin kimse tarafından anlaşılamayacağı mühendis diye tanımladı mesleğini. İnşaat mühendisi olan kişi ise kendine tamamen güvenerek şantiyenin tüm zorluklara gögüs gererek bir yapı meydana getiren ve tamamlandığında karşısına geçip zevkle izleyen hatta her önünden geçtiğinde aynı şekilde hisseden kişi olarak tanımladı kendini. Bu tanım ve bu öz güven çok etkiledi beni bu yüzden inşaat mühendisi olmaya karar verdim.

Okuldayken hatta daha 3. sınıftayken bu işin çok uzadığını artık para kazanmamız gerektiğini düşünüyorduk. Mezun olur olmazda hep beraber iş aramaya başladık herkes kendine uygun olmasın her işi kabul ediyor birşeyler öğrenmeye çalışıyordu. Bende aynısını yaptım. Beni kabul eden ilk iş yerinde büyük bir hevesle çalışmaya başladım. Ama bu işim sadece 3 gün sürdü. Hiç bir inşaat işi olmayan bir firmada telefonlara bakmak ve çay getirmek gibi sorumluluklarım olduğu bana anlatılınca işi bıraktım doğal olarak.

En büyük problem daha önceden bahsettiğim gibi iş bulmaktı çünkü bütün firmalar deneyimim olup olmadığını soruyordu ama henüz mezun olmuştum.

2005 yılından bu yana inşaat mühendisi olarak çalışıyorum.

Bu soruyu yanıtlamak için daha çok zamanım olacak.

Şantiye hayatında eleştiri hiç bitmez. Herkesin kendine ait bir tarzı ve yaklaşımı vardır o şekilde devam etmek ister. Bu soruya yanıt vermek için kitap yazmak gerekir sanıyorum.

Bunu 10 yılın üzerinde deneyim sahibi meslektaşlarım daha iyi bilir ancak. 10 yıl içinde mühendis sayısı çok artı. Ayrıca genç mühendislerin çoğu bilgisayar ve yabancı dil bilgisi konusunda çok donanımlılar. Genç mühendislerin ve tabii ki gelişen teknolojinin de etkisiyle işlerin 10 sene öncesine göre daha da kolaylışıtığını düşünüyorum

Şuan çalışmakta olduğum Fluor isimli şirket 1912 yılında kurulmuş. Kısa sürede büyük bir ün kazanmış dünyanın en büyük kamuya ait mühendislik, tedarik, inşaat, bakım (EPCM) ve proje yönetimi şirketlerinden birisidir. Fluor son 50 yıl içinde müşterisinin bütün sorunlarını çözerek her türlü konuda ve mümkün olan en hızlı şekilde teknik bilgi sağlayabilecek duruma gelmiştir.

Fluor dünya üzerinde 25’i aşkın ofisi ve 42.000’den fazla değişik ülke vatandaşlarından oluşan ekibiyle dünyanın en güvenilir müteahhitlerine kollektif ve bireysel uzmanlıkları ile efektif, akıllı ve ekonomik çözümler sunmaktadır.

Şuanda mesleki açıdan en büyük sorun tüm sektörlerde olduğu gibi işini kaybetme korkusu, ve bu tüm sektörlerde olduğu gibi kabus olmaya devam ediyor. Ama piyasa ve ekonomi koşullarının bu sene sonunda düzeleceğini düşünüyorum.

Türkiye ve dünya artık anahtar teslimi mütahitliğe yöneliyor. Türkiye’de bazı firmalar bunu yapmaya başladılar. Geleceğin büyük firmaların elinde şekilleceğine inanıyorum.

Şantiye anıları anlatmakla bitmez, ama benim için en unutulmazı Kazakistan’da yediğimiz tavuğun üstüne şirketçe(300 kişi) zehirlenerek 12 gün karantinada kalmamızdı.

Bir çok teknik emniyet ödülü aldım ama genelde müşteri veya çalıştığım firma tarafından ödüllendirildim.

Genç nesiller her zaman bir öncekinden daha zeki ve başarılı oluyor. Ama şantiyecilik deneyimsiz hiçbirşey ifade etmiyor. Onlara sabırlı olmalarını öneriyorum.

Ben uzun süredir petrol rafinerisi inşaatlarında çalışıyorum, bu konu petrol fiyatlarına bağlı olarak hızlanıp yavaşlıyor, şu anda yeni projeler alınamıyor devam eden projelerin de çoğu durduruldu. Gelecek sene bu projelerde ciddi bir hareketlenme olacağını düşünüyorum.